آن دیر که هر مست که آنجا گذر انداخت

نشینده کس آوازه اندوه جهان را

دیری نه ، بهشتی ، ز می و مغبچه در وی

از کوثر و از جام فراغت دل و جان را

خود گم شدو گم کرد ز خود نام و نشان را

دیری که سر از سجده بت باز نیاورد

هرکس که در او خورد یکی رطل گران را