زینش نتوان سوخت گر از خویش بنالد

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

گر شکوه ای آمد به زبان بزم شراب است

باید که بشویند ز دل عالم آب است

آن مرغ که در روغن خود گشته کباب است

ابری برسد روزی و جانش به تن آید

آن ماهی تفسیده که در آب سراب است