ابری برسد روزی و جانش به تن آید

باید که بشویند ز دل عالم آب است

زینش نتوان سوخت گر از خویش بنالد

آن مرغ که در روغن خود گشته کباب است

آن ماهی تفسیده که در آب سراب است

گر قهقهه اش نیست مخوان مرغ به کویش

آن کبک که آرامگهش جای عقاب است