برو کفریننده یار تو باد

رخش تازه شد وز غم آزاد شد

بدو گفت نیک اختری تو ز هور

که شیری و بدخواه تو همچو گور

چو لهاک سیصد شکار تو باد

بپوشید گستهم درع نبرد

ز گردان کرا دید پدرود کرد