دیده مکروه بین را نوک مژگان بهر چیست

کاه برگی شد تن کاهیده ام از لاغری

بود در دستم سلیمانی نگینی ، گم شده ست

بی جهت قدم نشد چون حلقه انگشتری

باری از خنجر نگردد کاش کردی نشتری

زور بازو می نماید چرخ چون پشتم شکست

بیش از ین بایست با من کردش این زور آوری