تیر بیداد فلک می گذرد از دل سنگ

همچنان در پس آن پرده نهان است که بود

هیچ بیمار در این دور به صحت نرسید

مهر بنگر که همانش خفقان است که بود

پیر گردید و همان سخت کمان است که بود

گریه ابر بهاری نگر ای غنچه مخند

که در این باغ همان باد خزان است که بود