کز نفس آیینه رود در غبار

آه که آیینه به زنگ اندر است

هر نفسش تیرگی دیگر است

بر همه روشن بود آیینه وار

آینه دل که پر از نور باد

از نفس تیره دلان دور باد

زنگ و غباری چو شود حایلش