ای ز حسد با همه عالم به جنگ

چشم کنم دوش و مغیلان برم

از سر بیداد زدندش بسی

قاعده داد ندید از کسی

زین عمل بد همه عالم به تنگ

نیست ز رنج حسد امید زیست

وای به جان تو علاج تو چیست