چو شد همراه آن خورشید پایه

چو جوهر بود آن سرچشمه نور

که بودش سایه از همسایگی دور

مگر از شوق بیخود گشت سایه

زهی نور تو بزم افروز عالم

وجودت زبده اولاد آدم

خلیل از خوان تو رایت ستانی