به این آشفتگی تا کی نشینم

همین جغد است در ویرانه من

که گوشی می کند افسانه من

ز من ننگ است هر کس را که بینم

به خویشم بود زینسان گفتگویی

که ناگه این ندا آمد ز سویی

که ای مرغ ریاض نکته دانی