کریمی را به بخت دور خوش کن

چرا باشد به بخت خود نزاعت

نه یک کشور در این دیرینه کاخ است

بود جایی دگر ، عالم فراخ است

متاع خویش او را پیشکش کن

که از اندوه دورانت رهاند

به خلوتخانه عیشت رساند