که بهر لقمه ای کافتد به چنگت

چو سگ تا چند بر هر در فتادن

پی نانی عذاب خویش دادن

به ا ین سگ طبعی از خود باد ننگت

بود هر دم سرت بر آستانی

کشی هر لحظه جور پاسبانی