وزیر از به بسی چون نار خندید

که روشن دید شمع بخت از آن نار

پس آنگه داد ایشان را بشارت

که بر چیزیست آن هر یک اشارت

که درد خویشتن را زان بهی دید

به خسرو مژده آن می دهد نار

که گردد گلبن بختش گران یار