چو شمع از بار غم دلگیرش انداخت

دل دستور خرم بود از آن به

که دردش می شود گویا از آن به

ولی در نار حرف پیرش انداخت

بلی بوی بهی نبود در آن باغ

ز نارش نیست یک دل خالی از داغ

در این گلشن که خندان گشت چون نار