نمی زد چشم همچون صاد بر هم

نظر از لوح خود سوی دگر داشت

الف می گفت و بر قدش نظر داشت

برآن صورت گشادی چشم پرنم

چو میل آن رخ گلفام می کرد

دو چشم دیگر از وی وام می کرد

ز تیغ حسن او گاه نظاره