ز مکتب هر زمان بیرون دویدی

دوای جان رنجورش نیامد

زبان از درس و لب از گفتگو بست

ز بی صبری ز جای خویش بر جست

فغان از درد محرومی کشیدی

ادیب کاردان از وی برآشفت

به او از غایت آشفتگی گفت