که چونی با جفای بنده زاده

به تعظیم تمامش پیش بنشاند

چو از هر در سخنها گفته گردید

از و احوال مکتب باز پرسید

به درس تیزفهمی چون فتاده

به مکتب می رود کاری ز پیشش

بود سعیی به کار وبار خویشش