چو لب بستی ترا آخر چه افتاد

خروسا ناله شبگیر بردار

مرا بی همزبان در ناله مگذار

هم آواز منی بردار فریاد

چه در خوابی چنین برکش نوایی

فکن در گنبد گردون صدایی

تویی صوفی سرشت زهد پیشه