نظر سوی سواد شهر می کرد

به مرکبهای تازی برنشستند

ز شهر آورد ناظر روی در راه

ز پس می دید و از دل می کشید آه

ز دل پر می کشید آه از سر درد

چو آن کش وقت رحلت کردن آید

به عالم دیده حسرت گشاید