که آخر دور کار خویشتن کرد

که ناظر بر سواد شهر می دید

ز درد ناامیدی می خروشید

به خود می گفت هر دم از سر درد

به گورم کی توانست این سخن گفت

که در صحرا به گوران بایدم خفت

که پیشم می توانست این ادا کرد