به عیش و عشرت هر روزه پیوست

خروشان بود از اینسان چند روزی

ز دل می کرد آه سینه سوزی

چو روزی چند شد آن شعله بنشست

چه خوش گفت آن سخن پرداز کامل

که چیزی کز نظرشد رفت از دل