کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 17

چو مه با خور بود نقصان پذیر است

چهرهٔ وحشیشاعر
قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 14

    دل پر سازد از فریاد خالی

    #
  2. 15

    بیا وحشی که عنقایی گزینیم

    #
  3. 16

    وطن در قاف تنهایی گزینیم

    #
  4. 17

    چو مه با خور بود نقصان پذیر است

    انتخاب‌شده
  5. 18

    می از تنها نشستن شیر گیر است

    #
  6. 19

    ز تنهاییست می را در فرح روی

    #
  7. 20

    چو یارش پشه شد گردد ترش روی

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «رسیدن آن گل نودمیده چمن رعنایی و سرو تازه رسیده گلشن زیبایی به مرغزاری که پنجه چنارش شاخ بیداد شکستی و آفتاب بلند پایه در سایه بیدش نشستی» است.