کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 97

ز نیش خویش شیر این گذرگاه

شاعروحشی

اثررسیدن آن گل نودمیده چمن رعنایی و سرو تازه رسیده گلشن زیبایی به مرغزاری که پنجه چنارش شاخ بیداد شکستی و آفتاب بلند پایه در سایه بیدش نشستی

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

94
که شیرش بسته ره بر گاو گردون
#
95
کنون عمریست تا این راه بسته
#
96
به راه رهروان از کین نشسته
#
97
ز نیش خویش شیر این گذرگاه
انتخاب‌شده
98
نهاده رهروان را خار در راه
#
99
ازو این حرف چون منظور بشنید
#
100
ز کار رفته گوهر بار گردید
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 97 از «رسیدن آن گل نودمیده چمن رعنایی و سرو تازه رسیده گلشن زیبایی به مرغزاری که پنجه چنارش شاخ بیداد شکستی و آفتاب بلند پایه در سایه بیدش نشستی» است.