چه میشد گر در این ایام دوری

حدیث شکوه او بر زبان داشت

که ای باعث به سرگردانی من

ز عشقت بی سر و سامانی من

که بودم در مقام ناصبوری

دل غم دیده ام می ساختی شاد

به دشنامی ز من می آمدت یاد