ترا بر سر که می آید بجز سنگ

به غیر ازقطره اشک دمادم

که می گردد به گردت در شب غم

چو خود را افکنی از کوه دلتنگ

چو باز آمد به حال خویش ناظر

به پیش دیده جانان دید حاضر

سر خود بر سر زانوی او دید