زر شک شغل او خورشید افلاک

که کرده ذروه خود تختگاهش

چه مایه ابر کرده اشکباری

که گشته خاصه شغل چترداری

زند هر شام چتر خویش بر خاک

سحابش بود بر سر تازیانه

چو دید آن خلق و حسن جاودانه