که کرده ذروه خود تختگاهش

هم از گنجینه جودش ستانند

گهرهایی که بر مویش فشانند

دویده آسمان عمری به راهش

چه مایه ابر کرده اشکباری

که گشته خاصه شغل چترداری

زر شک شغل او خورشید افلاک