دویده آسمان عمری به راهش

بر او هر شب کواکب را نثاری

هم از گنجینه جودش ستانند

گهرهایی که بر مویش فشانند

که کرده ذروه خود تختگاهش

چه مایه ابر کرده اشکباری

که گشته خاصه شغل چترداری