هم از گنجینه جودش ستانند

بود بیهوده وام و نسبت وام

به شب از گیسوی خود داده تاری

بر او هر شب کواکب را نثاری

گهرهایی که بر مویش فشانند

دویده آسمان عمری به راهش

که کرده ذروه خود تختگاهش