به شب از گیسوی خود داده تاری

زمانه آفتابش نام کرده

چه می گویم به جنب رحمت عام

بود بیهوده وام و نسبت وام

بر او هر شب کواکب را نثاری

هم از گنجینه جودش ستانند

گهرهایی که بر مویش فشانند