بود بیهوده وام و نسبت وام

ز رویش روز تابی وام کرده

زمانه آفتابش نام کرده

چه می گویم به جنب رحمت عام

به شب از گیسوی خود داده تاری

بر او هر شب کواکب را نثاری

هم از گنجینه جودش ستانند