دل مجنون ز شکر خنده خونست

تو چشم و او نگاه ناوک انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو

تو ابرو، او اشارت های ابرو

تو لب می بینی و دندان که چونست

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام

نه آن لیلی ست کز من برده آرام