نه آن لیلی ست کز من برده آرام

دل مجنون ز شکر خنده خونست

تو لب می بینی و دندان که چونست

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام

اگر می بود لیلی بد نمی بود

ترا رد کردن او حد نمی بود

مزاج عشق بس مشکل پسند است