نمودش تلخ آن زهر پر از نوش

شکر جوید کز آن شیرین کند کام

چو خسرو را به زهر آلوده شد قند

ز زهر چشم شیرین شکر خند

که دادش عشوه ماه قصب پوش

اگر چه بود شهد زهر مانند

به جانش یک جهان تلخی پراکند