که با تیر نگه سازد اسیرش

چو دید آن نوش لب شوخ پریزاد

که فرهاد است در آن صنعت استاد

صلاح آن دید چشم شیر گیرش

به مشکین طره سازد پای بستش

دهد کاری که می شاید به دستش

غرورش مصلحت را آنچنان دید