که تا دوری نیفتد در میانه

گر از دوری فراموشم نسازی

من و با درد دوری جان گدازی

نخست از مرگ می جستم کرانه

چو می بینم غمت را جاودانی

کنون مرگم به است از زندگانی

گمان این بود کان زلف درازم