چو می بینم غمت را جاودانی

من و با درد دوری جان گدازی

نخست از مرگ می جستم کرانه

که تا دوری نیفتد در میانه

کنون مرگم به است از زندگانی

گمان این بود کان زلف درازم

همین جا دام گسترده ست بازم