همین جا دام گسترده ست بازم

چو می بینم غمت را جاودانی

کنون مرگم به است از زندگانی

گمان این بود کان زلف درازم

کنون چون بینم آن زلف دلاویز

کشیده در ره دل تا عدم نیز

مران ای دوست از این پس ز پیشم