به رویش کی در وصلی گشاید

چو بی خود آید از جانی فغانی

شود نامهربانی مهربانی

چو عاشق را مراد خویش باید

نداند کز محبت با خبر نیست

همی نالد که با عشقم اثر نیست

دلی باید ز هر امید خالی