چه اینجا بود باید با دل تنگ

طراوت های رعنایی ندارد

خدنگم را اسیر غرق خون به

به رنجیرم سر و کار جنون به

به سر دست و به پا خار و به دل سنگ

خود این می گفت و خود انصاف می داد

که جرم این دشت و صحرا را نیفتاد