که جرم این دشت و صحرا را نیفتاد

چه اینجا بود باید با دل تنگ

به سر دست و به پا خار و به دل سنگ

خود این می گفت و خود انصاف می داد

به باغ آیم چو با جانی پر از داغ

گنه بر خود نهم بهتر که بر باغ

اگر دوزخ نهادی در بهشت است