به شیر اول ز مرگم وا رهاندی

به لوح زندگانی نامم از تو

چه بودی گر نپروردی به شیرم

که پستان اجل می کرد سیرم

به آخر در دم شیرم نشاندی

چه درد است این که در دل گشته انبوه

دلست این دل نه هامون است و نه کوه