که تنها باشم اندر نازنینی

چو دل خالی شد از هر خویش و پیوند

بگفتا هم تو رخت خویش بربند

که من خوش دارم از تنها نشینی

فریب او ز خویش آواره ام ساخت

چنین بی خانمان بیچاره ام ساخت

کنون با هر که بینم سازگار است