که این آزرده را آزار کم جوی

به پیک شاه داد و گفت برخیز

سنان بر تحفه جای ناوک تیز

زبانی گفت با پرویز بر گوی

مزن تیغ آنکه را تیر است بر دل

منه بار آنکه را بار است در دل

جفا با این دل ناشاد کم کن