مزن تیغ آنکه را تیر است بر دل

سنان بر تحفه جای ناوک تیز

زبانی گفت با پرویز بر گوی

که این آزرده را آزار کم جوی

منه بار آنکه را بار است در دل

جفا با این دل ناشاد کم کن

چو از چشمم فکندی یاد کم کن