که گر کوه بلا دیدی کشیدی

به شکر آنکه داری جان خرم

مرنجان خسته جانی را به هردم

نه آن شیرین بود شیرین که دیدی

کنون سختی چنان از کارش افکند

که کاهش می نماید کوه الوند

وز آن پس کرد گلگون را سبک خیز