به شکر بست خود را وین نه بس بود

به یاران دورو یک رو کنی به

به پهلو یکدلی بنشان نکو خو

که جز یک دل نمی گنجد به پهلو

مرا بندد به فرهاد این چه کس بود

بر مردان نهد پتیاره ای را

کز او رسوا کند بیچاره ای را