مرا بندد به فرهاد این چه کس بود

به پهلو یکدلی بنشان نکو خو

که جز یک دل نمی گنجد به پهلو

به شکر بست خود را وین نه بس بود

بر مردان نهد پتیاره ای را

کز او رسوا کند بیچاره ای را

شه آفاق داند خویشتن را