به زلف خویش دستی زد پریوش

که بر تمثال آن شیرین شمایل

بگفت این سینه فرهاد زار است

که در وی نقش شیرین آشکار است

نگشت از حال خود آن نقش دلکش

از آنجا یافت کان تمثال خویش است

که احوالش نه چون احوال خویش است