نگشت از حال خود آن نقش دلکش

بگفت این سینه فرهاد زار است

که در وی نقش شیرین آشکار است

به زلف خویش دستی زد پریوش

از آنجا یافت کان تمثال خویش است

که احوالش نه چون احوال خویش است

و یا استاد چینی کرده نیرنگ